Činito što umno, ili bar razumno, ali totalno u nevrijeme. Samo po sebi, to što se čini, i ne bi moralo biti suludo, ali u kontekstu opšte situacije ispada i jeste suludo. Na primjer, u popodnevnim časovima 5. oktobra 2000. godine emitovala je Radio televizija Srbije (RTS) pastoralne scene sa Sandžačkih visoravni. Ti umirujući, tihi, skoro sentimentalni snimci odlazili su u etar dok se pred Saveznom narodnom skupštinom nalazilo više stotina hiljada građana zainteresovanih da se ne ukradu njihovi glasovi sa saveznih izbora od 24. septembra. Da je htio, urednik emisije je mogao sa prozora televizije da vidi tu nepreglednu rijeku stanovnika Srbije, naoružanu lecima i – bagerima. Vjerovanje u novinarsku maksimu da se nije dogodilo ono što nije javljeno bilo je ovog puta samo postumni akt promašene uređivačke politike.
Sećanje na Vukotu Babovića
>