Ne priznati ništa za konačnu istinu, ako se od nje stide nacionalisti – to je krupna teškoća u Srbiji. Istoričar Branka Prpa ponovo mora 2006. godine da ponavlja čas istorije sa nepopravljivim faktima predkomunističke Srbije. Ona kaže:
“Moram da priznam da se s gospodinom Protićem u mnogo čemu ne slažem. Pre svega, ne mislim da istoričari nisu kompetentni da govore o činjenicama koje se odnose na zločin. Istoriografija se bavi pojmom zločina, ne u smislu vrednosnog suda, nego kao činjenicom. A u Drugom svetskom ratu su napravljeni zločini, to je apsolutno nesporno i nikakva pravna nauka ne može to negirati. Zbog toga su posle Drugog svetskog rata, ne samo u Jugoslaviji nego i u svim drugim državama antifašističke koalicije, vršene presude po dosta brzom postupku. To nije bila procedura onakva kakva je uobičajena u mirnodopskim uslovima. Recimo, u Francuskoj je izvršeno preko 7.000 smrtnih presuda za kolaboraciju. Dalje, mislim da je bitno da se napravi distinkcija između hladnog rata, koji je nastao nakon Drugog svetskog rata, i antifašizma koji je nadideologijska kategorija. Pod pojmom antifašizma u periodu od 1941.do 1945. godine podrazumevamo koaliciju i onih koji jesu bili komunisti i onih koji nisu bili komunisti. Zato je i bilo moguće da u istom savezu budu, s jedne strane, Velika Britanija i Sjedinjene Američke Države, a s druge Sovjetski Savez i partizanske jedinice NOP-a, koje su, inače, zvanični član antifašističke koalicije. Prema tome, nisu komunisti bili ti koji su sebe proglasili jedinim antifašistima na tlu Jugoslavije, već su to uradile savezničke zemlje, pre svega, Velika Britanija na osnovu izveštaja svojih misija pri vrhovnim komandama Josipa Broza Tita i Draže Mihailovića.
Kada su u pitanju kolaboracionistički režimi, pre svega Nedićev i Ljotićev, i tu su činjenice više-manje apsolutno jasne. Beograd je jedini grad u Evropi koji je na svojoj teritoriji imao četiri logora. To su, da podsetimo, Sajmište, Banjički logor, Topovske šupe i Milišićeva ciglana na Zvezdari. Banjički logor su isključivo servisirali nedićevci. Upravnik Banjičkog logora bio je Svetozar Vujković, predratni šef četvrtog odseka opšte policije. Nedićeva specijalna policija obezbedila je kompletan aparat logorske uprave i oružanu stražu. Finansijske troškove izdržavanja Banjičkog logora snosili su beogradska opština i Ministarstvo unutrašnjih poslova. Po evidenciji koju poseduje Istorijski arhiv Beograda, od jula 1941. godine, kada je Banjički logor formiran, do oktobra 1944. kada je rasformiran, kroz njegovu kapiju prošlo je 23.637 zatočenika. U taj logor su dovođeni partizani, komunisti, ilegalci, predratni opozicionari i intelektualci, patriote i demokrate, pripadnici četničkog pokreta Draže Mihailovića i građani uhvaćeni u policijskim racijama – starci, ljudi srednjih godina, omladina, majke sa decom ili tek rođenim bebama raznih nacionalnosti. Oni su iz logora odvođeni na streljanje.
U koncentracionom logoru Sajmište bilo je zatočeno 32.000 ljudi, a 1941. i 1942. tamo je pobijeno blizu 6.500 jevrejskih žena, dece i staraca. Taj logor je imao jedan od najvećih postotaka likvidacije u odnosu na druge evropske logore. Likvidirano je oko 13.000 ljudi, svaki treći logoraš. To su podaci koji ne mogu da se preskoče i to nije pravno, već etičko i civilizacijsko pitanje i niko nema pravo da ideološki deli žrtve na one koji su pripadali levici, ovome ili onome. Oni su žrtve fašizma u jednom od najtežih okupacijskih sistema u Evropi, kakav je imala Srbija. Na jednog ubijenog nemačkog vojnika bilo je streljano sto civila. Ljudi koji bi se slučajno zatekli na ulici bili bi pokupljeni u racijama i stotinu bi ih bilo streljano kao odmazda za jednog ubijenog nemačkog vojnika.”
Stid potomaka raznih vujkovića jeste realna činjenica. Taj se stid ne može liječiti pjevajući dječiji cinizam: “Ava, ava, ava – niko nije krava.”
Umjesto da terorišu istoriju, protićevci valja da odu u Francusku, pronađu Petenove potomke i pitaju: “Je li, bre, kako se vi nosite sa sramotom?”