SAMO ŽIV

Čovjek koji ponese epitet samoživ nema se čime ponositi; samoživo stvorenje je s pravom na rđavu glasu. Sebičan je čovjek sa ruiniranim nukleusom humanosti u sebi. Riječ je o hipertrofiranom nagonu samoodržanja, koji se u toj fazi manifestuje kao retardirano osjećanje samodovoljnosti ušuškano u lažno zadoljstvo. Ali riječ koja nam je neophodna za pisanje socijalne istorije kraja dvadesetog vijeka kod nas glasi samo živ. Čovjek koji je povučen, utučen i naoko samoizolovan najčešće nije samoživ, an je prosto samo živ. To jest doveden na nivo egzistencijalnog minimuma. Samo što je živ, vegetira. Visok procenat samo živih građana dade se procijeniti brojem pokidanih prijateljstava, rođačkih veza i normalnih kontakata između jedinki kojima je uslijed jada zamro instinkt druženja i utulila se potreba za svakodnevnom komunikacijom.