Prvog maja 2002. godine emitovao je Radio-Berane ovaj moj oglas:
Dana 2. maja 2002. godine, u podne, položiću cvijeće na grob narodnog heroja Milana Kuča i njegove Crnge, pod stoljetnim cerom na Votnjaku, selo Babino.
Pozivam članove i simpatizere Matice crnogorske, kao i ostale poštovaoce njegovog antifašističkog pregnuća i uzvišene lične i porodične žrtve – da mi se pridruže.
*
Cvijeće smo položili Mirjana i ja, Dine i Vlado, i još tri osobe sa Babina (od kojih je bar jedan, mislim, bio špijun). Nigdje moje braće od tetke, od kojih je bar jedan bio član Opštinskog Komiteta u Ivangradu (otac im je žrtva fašističkog terora). Nigdje svih onih komunista, aktivista, stipendista, titoista, akcijaša, snaša, šezdesetosmaša, vikendaša, batinaša. Prešli u četnike…
Milan Kuč (1906-1943) bio je komandant partizanske antifašističke Vasojevićke brigade; kad su se partizani povukli u Bosnu, ostao je da pomaže narodni ustanak u Crnoj Gori. Početkom 1943. opkolili su ga četnici u Zemunici u selu Lješnici; pružio je maksimalan otpor okupatorskim pomagačima i ološima; u bezizglednoj situaciji, poginuo je junački, zajedno sa pet saboraca.
Borbu i zadnje časove Milanove družine sjajno je umjetnički transponovao Mihailo Lalić u nezaboravne stranice romana Hajka.
Ima li išta u ovoj priči o životu i smrti gerilca Milana, u trenucima presudnih okršaja sa aždajom fašizma, što nije časno na skali trajnih humanističkih vrijednosti Evrope (ona ovih dana slavi 57 godina od pobjede nad Hitlerom)?
Babinjani…