U Rusiji se ponovo oglašavaju oni koji bi Lenjina da sahrane. Naše novine pišu 31. januara 2006. da se za taj čin posebno zalaže Boris Jelcin, bivši predsjednik.
Argumenti su, bože moj, plemeniti. Konačno tom čovjeku Vladimiru Iljiču treba dopustiti da bude pokopan po hrišćanskim običajima (!). Postojanje Hrama (Mauzoleja) na Crvenom trgu nije u skladu sa pravoslavnim običajima (!).
Koji su psihološki motivi B. Jeljcina da makne s očiju svaki spomenik koji nekoga ističe na, reklo bi se, svetački način – poznati su. Ono što žeže Jeljcina jeste a) njegova pijanstva i b) njegova prdnjava.
Još se dobro sjećamo te scene iz Jelcinove posjete Americi. Pred mikrofonima, na otvorenom prostoru (valjda), stoje Klinton i Jelcin, i svite. Od jednom, Klinton počinje neobuzdano da se smije. Vrpolji se, osvrće, kesari se, pa i grli nesrećnog Borisa. Boris je u neprilici, i sam pravi grimase smijeha… šta se desilo? Zašto?
Jeljcin, kao goveče, prdi u zvaničnom času…
Još se dobro sjećamo scene, drugom prilikom: ruski avion se prizemljio, čeka se da Jelcin izađe iz aviona i počne posjetu nekoj evropskoj zemlji. Ali delegacije nema da izađe iz zrakoplova! Vrata su zatvorena. Zašto? Jeljcin je mrtav pijan; baraba ne može da pristupi ceremonijalu zvaničnog kontakta sa predstavnicima domaćina…
I eto, bačva s alkoholom, koja ispušta otrovna isparenja, ne podnosi da gleda na Crvenom trgu Mauzolej vođe Oktobarske revolucije. Radije bi sve to duboko pod zemlju… U tom lancu raznih predsjednika jedne velike zemlje neka ne ostane zapamćeno da je samo on, Boris Jeljcin, šljemao i prdio na javnim mjestima, dok su drugi slavljeni pa i svetački obilježavani poslije smrti.