U članku „Poseban tretman” govori A. Kišjuhas o privilegovanom položaju Crkve kod nas. Čudi se što puki fakt vjerovanja nekom daje društvenu prednost. Daje brojne primjere, od tegljenja kontejnera na vrh planine Rumije, do uvođenja vjeronauke u škole – zarad naučnog legimiteta crkvenog nauka. Autor se s pravom buni protiv automatskog uvažavanje bez preispitivanja. Hrabro piše da kad pop iznosi laž ili besmislicu tada ce od nas zahteva tolerancija i ne prepoznamo da se radi o laži i besmislici. A zašto? Jer su laž i besmislica obavijeni oblandom religioznosti. „Prevarnost političke korekcije”. Neupitno uvažavanje protiv je prakse sekularnog društva.
To je sve OK. Miloš još dodaje (sa ljetovanja u Petrovcu, 6. septembra 2007):
Državi treba crkva kao pomoć policiji. Održavanje atmosfere masovne paranoje je metod koji koriste i država i crkva. Kako? Kad država nekome kaže da je izdajnik – to je isto kao kad pop nekome priprijeti da će ići u pakao!
