Mermerne odaje

Kod Jamesa Joycea, u romanu Dubliners, na kraju potresne priče Clay, na strani 118 Pinguinovog izdanja iz 1996, pominje se pesma I Dreamt that I Dwelt. Pozdravljajući Nobela za Boba Dylana, preveo sam ovu istorijsku crticu svetske literature. Dobra je samo ona literatura koja se može prevesti i ona poezija koja se može pevati.

Marble Halls

I dreamt I dwelt in marble halls
With vassals and serfs at my side,
And of all who assembled within those walls
That I was the hope and the pride.
I had riches all too great to count
And a high ancestral name.But I also dreamt which pleased me most

That you loved me still the same,
That you loved me
You loved me still the same,
That you loved me
You loved me still the same.

I dreamt that suitors sought my hand,
That knights upon bended knee
And with vows no maidens heart could withstand,
They pledged their faith to me.
And I dreamt that one of that noble host
Came forth my hand to claim.

But I also dreamt which charmed me most
That you loved me still the same
That you loved me
You loved me still the same,
That you loved me
You loved me still the same.

Mermerne odaje

Sanjah se u sobama od mermera
Između vazala i slugu armade
Kojoj bejah neupitna mera
Sveg ponosa i ushitne nade.
Raskoš i bogatstvo, dokle duša seže.
Od visoke, a stare loze ime. No snih isto nešto mnogo draže:

Da voleo kao nekad si me.
Da voleo me
Voleo kao nekad si me.
Da voleo me
Voleo kao nekad si me.

Sanjah da prosci za ruku me mole
Vitezi nude, klečeć na koljenu,
(Srca devojačka kako da odole?)
Večnu vernost za voljenu.
I sanjah da plemić bez mana
Priđe da ruku moju ište, i ime.

No isto snih, sad sasvim očarana,
Da voleo kao nekad si me.
Da voleo me
Voleo kao nekad si me
Da voleo me
Voleo kao nekad si me.

Оставите одговор